Ne Zaman Geldin Ruhum?

Pek çoğunuzun her sabah yaşadığı o tanıdık ve boğucu sarmalın içindeydim ben de… İşten eve, evden işe uzanan; mesafe kısa olsa da ruhsal yükü kilometrelerce süren bir yolculuk. Masa başında geçen saatlerin, yıllar boyu süregelen yorgunluğu omuzlarıma çökmüş; üstüne her gün trafiğin bitmek bilmeyen ve her geçen gün artan gürültüsü içinde boğulmuştum. Modern dünyanın içinde var olmaya çalışmanın zorluğu yaşama sevincimi silip süpürmüştü. Dışarıdaki dünya çok güzeldi belki ama ben onu görmez olmuştum.

Hani olur ya, hiç beklemediğin bir anda bir mucize gerçekleşir. O an hayatın renkleri bile daha parlak ve daha sıcak bir hale gelir. İşte öyle bir anda bisikletim hayatıma girdi.

Bisikletimin pedalına ilk bastığım anda, arabanın sözde güvenli kabinindeki tutsaklığımın artık bittiğini hemen fark ettim. Yüzüme çarpan o ilk rüzgâr, zincirin sesi, denizin kokusu ve gün ışığının o filtresiz, saf hali ile tanıştım. O ana dek içinde bulunduğum rutinin, yaşam enerjimi nasıl da yavaş yavaş tükettiğini fark etmemiştim. Rüzgârda birbirine çarpan yaprakların sesini duydum, martıların telaşını, hatta hiç tanımadığım birine selam verecek kadar yüklerinden kurtulmuş olmanın huzurunu hissettim. Bisikletin üstündeyken, yıllar önce oyun oynamayı unutan çocuğun yeniden neşeyle etrafına gülümseyerek uyanışına tanık oldum.

Öyle mutluydum ki bisiklet üzerindeyken bir şekilde işe giderken geçtiğim yolları uzatır, daha önce hiç girmediğim sokaklara girer, hiç katetmediğim mesafeleri aşar olmuştum. İzmir, tüm güzelliğiyle pedallarımın altında akıp gidiyordu. Her akşam bisikletle vapura binip karşıya geçmek, denizin ortasında gün batımının eşsiz renklerine şahitlik etmek tarifsiz bir ritüele dönüşmüştü benim için. Bu yolculuklarda bazen suların arasında gümüş bir parıltının sıçrayışına, bazen de o pırıltıdan çıkan balıkların martılar tarafından gökyüzüne doğru taşınışına tanıklık ediyordum. Bazı geceler ise denize düşen yakamozu ve şehir ışıklarını seyrediyordum.

Bir süre sonra sabahları daha erken saatlerde uyanmaya; isteksiz gittiğim işime doğru bisiklet sayesinde heyecanla ve huzurla yol almaya başladım. Herkesin korna seslerine hapsolduğu o gergin anlar benim için artık bitmişti. Sabahın sessizliğini bozan tek şey pedallarken çıkan zincir sesiydi. Bana eşlik edenler ise artık parklar, sahil şeritleri ve daracık arka sokaklardı. Daha önce önünden geçip fark edemediğim sayısız güzellikle birlikteydim sonunda.

Bisiklet, benim için kaybettiğimi sandığım ruhumu bulduğum bir yol arkadaşı oldu. Hayatın tüm renklerini üzerime giyip özgürce pedallamanın verdiği o huzur, kelimelere sığmıyor. Şimdi her pedalda aynı şarkıyı mırıldanıyorum içimden:

“Ne zaman geldin ruhum… Özledim seni.”