Edirne’den Kadraja Yansıyan Hikâyeler

Sabiha Tarçın

26 Haziran 1982’de Edirne Merkez Kaleiçi’nde, küçük bir evde dünyaya geldim. Bir abimle birlikte mahallemizin sokaklarında geçen çocukluğum, hayatımın en güzel anıları arasında yer alır. 1980’lerin sonlarında babam, doğum günü hediyesi olarak bana Zenit 122 fotoğraf makinesi aldı. İlk yıllarda ailemi, arkadaşlarımı ve mahalle hayatını fotoğraflamaya başladım. Zamanla ilgim tarihi yapılara ve doğaya yöneldi. Böylece fotoğraf, benim için bir meraktan gerçek bir tutkuya dönüştü.

Fotoğraf makinem üniversite yıllarına kadar hep yanımdaydı. Ancak evlilik ve ardından annelik süreciyle birlikte fotoğrafçılığa uzun bir ara vermek zorunda kaldım. Ara sıra aile fotoğrafları çeksem de içimdeki üretme heyecanını tam anlamıyla yaşamadım. Çocuklarım büyüdükçe fotoğrafla yeniden buluştum. Bu kez yoluma Fujifilm X-T3 ile devam ettim. Son yıllarda farklı atölyelerde yer alıyor, öğrenmeye ve üretmeye devam ediyorum. Fotoğraf benim için sadece bir hobi değil, yolumu aydınlatan bir kuzey yıldızı gibi. Sağlığım ve ömrüm el verdiği sürece bu tutkudan vazgeçmeye niyetim yok. Çünkü hayat ilerledikçe karşımıza yeni insanlar, yeni hikâyeler ve unutulmaz anlar çıkarıyor.

Hayat durmadan yol alıyor. Ben de o anları yakalamak için her zaman deklanşörün başında, hazır bekliyorum.

Oskay Çokgezer

08 Ağustos 1981’de Edirne Merkez Ayşekadın’da dünyaya geldim. Tarih kokan sokaklarda geçen çocukluğum, fotoğrafa olan ilgimin temellerini attı. Bir gün dedemle bit pazarını gezerken, bir tezgahta duran Kodak marka
fotoğraf makinesinin flaşından yansıyan ışık dikkatimi çekti. O an başlayan merak, kısa süre sonra ilk fotoğraf makinemle buluşmamı sağladı. İlk filmi mi takıp çekim yapmaya başladığım gün, fotoğraf tutkum da hayat buldu.
İlk karelerimde ailem, arkadaşlarım ve mahallem vardı. Yağmurdan kaçan insanların telaşını, bir annenin şefkatini, bir çocuğun merhametini ve günlük yaşamın içindeki samimi anları fotoğraflıyordum. İnsanı insan yapan duygu
lar her zaman en büyük ilham kaynağım oldu.

Hayatın temposu içinde zaman zaman fotoğraftan uzaklaşsam da bu tutku hiç kaybolmadı. Yıllar sonra Canon 650D ile önemli deneyimler kazandım; kırklı yaşlarımda ise Fujifilm X-T3 ile yoluma devam ettim. Katıldığım atölyeler ve paylaşımlar sayesinde hâlâ öğrenmeye ve üretmeye devam ediyorum. Fotoğraf bana tutkuların insanları bir araya getirebildiğini öğretti. Bazen bir kare, bazen bir yolculuk hayatların kesişmesine vesile olur. Hayat tesadüflerle doludur. Ancak o tesadüfleri anlamlı kılan şey, hazır olduğunuz anda deklanşöre basabilmektir.

Hayatta kalın, gülümsemeyi unutmayın. Işığınız daima sizinle olsun