Kakava Şenlikleri’nin merkezinde yer alan Baba Fingo, tarihsel bir kişilikten çok Roman toplumunun hafızasında yaşayan güçlü bir efsanedir. Bugün Edirne’de her yıl binlerce insanın katıldığı kutlamaların temelinde de bu hikâye yatmaktadır.
Sokaklarda ilerledikçe renkler çoğalmaya başladı. Saçlarına canlı çiçekler iliştirmiş kadınlar, desenli uzun etekler, rengârenk şallar ve gösterişli takılarla dolaşan insanlar dikkat çekiyordu.
Bazı hikâyeler sahnede başlar, ama gerçek anlamını başkalarının hayatınadokunduğunda bulur. Çocuk yaşta atılan bir adım, yıllar içinde ritimle yoğrulmuşbir hayata; o hayat da bugün onlarca öğrencinin kalbine dokunan bir yolculuğa dönüşür.
Kapıdan içeri adım attığınız anda buranın sıradan bir kurs olmadığını anlıyorsunuz. Her köşe sanatla nefes alıyor; duvarlarda yılların birikimi, koridorlarda çocukların sesi, odalarda emek, sabır ve incelik var.
Sabahın erken saatlerinde kapısını açan bir dükkân… İçeri giren herkesin farklı bir ihtiyacı, farklı bir hikâyesi var. Kimi şehirde rahatça ulaşım sağlamak istiyor, kimi doğaya kaçmanın hayalini kuruyor, kimi ise yıllar sonra yeniden pedal çevirmeye karar…
Her şey küçük bir fikirle başlar. Ama bazı fikirler zamanla bir şehrin parçasına dönüşür. Ahmet Can Akdemir’in hikâyesi de böyle başlıyor. İlk adımlarını attığında elinde büyük sahneler ya da kalabalıklar yoktu; ama insanların bir araya getirme isteği ve…
Eskişehir’de kentsel hareketlilik ve sürdürülebilir ulaşım adına atılan yenilikçi adımlar, şehir içi yaşam kalitesini artırmaya devam ediyor. Kent Medya olarak, Eskişehir Büyükşehir Belediyesi Ulaşım Daire Başkanı Sayın Fırat Bilgili ile “Arabasız Pazar”…
Mutluluk; bazen penceremize düşen ilk güneş ışığı, bazen eski bir dostun samimi selamı, bazen de zorluklara karşı alınan her nefesin şükrüdür. Kent Sokakta ekibi olarak Eskişehir’in ruhunu harmanlamış sokaklarında tek bir sorunun peşine düştük: “Sizce…
Şehrimizin kültürel yaşamına değer katan ve her yaştan vatandaşımıza hitap eden Kitap Kafeler; bilgiyi buluşturmanın, düşünceleri paylaşmanın ve biraz olsun nefes almanın en güzel adreslerinden biri haline gelmiş durumda.
1975 yılında bir ustanın ellerinde şekillenen demir, aslında sadece bir makineye değil, kuşaklar boyu sürecek bir hikâyeye dönüşüyordu. O gün atılan temeller, yıllar içinde bir ailenin emeğiyle büyüdü, değişti, gelişti… Ama hiçbir zaman özünü kaybetmedi.
Dosyaların arasında kaybolmuşken başımı kaldırıyorum… Dışarıda 23 Nisan. Bayraklar dalgalanıyor, çocukların sesi şehrin üzerine yayılıyor. O an, her yıl olduğu gibi aynı soruyla karşı karşıya kalıyorum: Biz çocuklara gerçekten ne veriyoruz?
Her şey, bir hastane koridorunda kartonların üzerinde uyumaya çalışan çaresiz ailelerin sessiz çığlığıyla başladı. 1998 yılında bir çelik masa, bir sandalye ve sarsılmaz bir inançla temelleri atılan LÖSEV, bugün %94’lük bir iyileşme başarısıyla imkansızı…